یک جوان 20 ساله آن قدر از پدر و مادرش عصبانی شده بود که حاضر شد برای فرو نشاندن خشمش بعد از کشتن پدرش برای کشتن مادرش تا مدرسه ای که او در آن تدریس می کند برود و با دو قبضه سلاح مادرش را به قتل برساند. بعد به خاطر عصبانیت شدید به حدی از جنون رسید که پس از کشتن مادرش دانش آموزان بی گناه بین 5 تا 10 ساله را به گلوله بست و 20 کودک معصوم را در خون خود غلطاند. حدود 10 تن از کادر مدرسه نیز توسط این جوان کشته شدند. بعد هم جوان مغز خود را متلاشی کرد.

بلافاصله حادثه تبدیل به تیتر یک رسانه های دنیا می شود. رسانه هایی که حاضرند برای هفته ها صحنه قتل ندا آقاسلطان را نشان بدهند طبق ادعای خودشان برای جریحه دار نشدن خاطر خانواده های امریکایی حتی یک عکس از قربانیان حادثه منتشر نمی کنند. عکس های کم اهمیتی (نسبت به اصل فاجعه) مانند این عکس تبدیل به مهم ترین و دیده شده ترین عکس ها می شوند!


دستگاه
رسانه ای با سرعت و قدرت به کار می افتد تا این لکه ننگ را بپوشاند. عمق فاجعه این قدر زیاد است که بدون پذیرفتن خطا نمی شود از آن کناره گرفت. تنها راه این است که این وضعیت را به مشکلات بنیادی امریکا (و غرب) مربوط نکنی و ابداً به روی خودت نیاوری که جامعه ات به بن بست رسیده. خیلی راحت و ساده - و البته بسیار هماهنگ - مشکل را در یکی از قوانین معرفی می شود: قانون آزادی حمل سلاح! همه می دانند اوضاع افتضاح است ولی چقدر قشنگ به روی خودشان نمی آورند.

هیچ رسانه ای به خود اجازه نمی دهد بپرسد که پدر و مادر این جوان بدبخت چه بلایی به سر او آورده بودند که وی را چنین خشمگین کرده بودند. هیچ کس در این لحظه آمارهای وحشتناک تجاوز جنسی پدران و مادران به فرزندان شان را در امریکا به یاد نمی آورد. هیچ کس یادش نمی افتد که این امریکایی هایی که الآن برای کشته شدن کودکان شان غمگین هستند سال ها کشتن و تجاوز کردن به زنان و بچه های بدبخت سرخپوستان ساکن همین سرزمین را در فیلم های شان تقدیس کرده اند. آمار وحشتناک قتل های عمدی (غیر جنون آمیز) و حتی بدون سلاح گرم در ایالات متحده مطمئناً توسط این رسانه ها بازتاب پیدا نخواهد کرد. آمار عجیب و غریب سرقت و تجاوز به عنف در امریکا هرگز نباید به این واقعه پیوند بخورد. هیچ کس فکر یک و نیم میلیون جنین بیچاره ای را که هر سال فقط در امریکا به اسم آزادی زن بوسیله چرخ گوشت از شکم زنان بیرون آورده می شود را نخواهد کرد. هرگز کسی فکر آن هزاران فردی را که جرئت انجام چنین کاری را ندارند و خیلی ساده خودکشی می کنند نمی کند. همه باید یک صدا فریاد کنند: مطمئناً مشکل از قانون حمل سلاح است!

علی الخصوص غربی ها این واقعیت ها را برای ایرانی هایی که از غرب برای خودشان سرزمین آرزوها (1) ساخته اند هرگز یادآوری نخواهند کرد. این رسانه ها نماینده دنیای مست غرب هستند. اگر واقعیت را بگویند پس دنیای غرب چه چیزی برای فخر فروشی به آدم های کوتوله خواهد داشت؟ و حقیقتاً از غرب جز همین فخر فروشی و ظاهرسازی چه چیزی باقی مانده؟

حرف غرب فقط یک چیز است: راه حل مشکلات، اصلاح آدم ها نیست بلکه اصلاح قوانین است. آدم ها برای این که مثل حیوان زندگی کنند باید آزاد باشند. ما هرگز کسی را به راه راست هدایت نخواهیم کرد! چون راه راستی وجود ندارد!

خواستم بگویم از BBC فارسی انتظاری نیست ولی از داخلی ها چرا، ولی دیدم داخلی هایی مانند سایت خبرآنلاین روی BBC را هم بلدند سفید کنند. بعضی هم مثل صدا و سیمای ما اصلاً نمی فهمد در پازل چه کسی بازی می کند. وقتی آن ها روی بدحجابی زنان ایرانی هزاران ساعت در سال تحلیل می کنند و مستند و فیلم می سازند ما بلد نیستیم از فواجع بی نهایت بزرگ این امریکایی ها حتی یک تحلیل درست و عمیق ارائه بدهیم. فقط سیاست بلدیم و بس.



1-  به یاد کتاب زیبای «شاه بی شین»